İnsan sevdiğini ezer mi, canını yakar mı?
Ezici eğitim alan hayata bu gözlükten bakar.
Ezer üzer, ezildim der kızar suçlar, yargılar çözülmez.
İnsan ezmeye meyillidir, gelişimini tamamlamadığı sürece avcı ruhu aktiftir.
Bu sebeple bedenselliğe aşırı meyil, av avcı potansiyelini canlı tutar.
Dolayısıyla suçlu hâkim, yargı yargıç karar beraat davası güdülür.
Kişilik çatışması yaşayan kişi ezildiği için hain ezici yıpratıcı olur.
Anlaşılması fark edilmesi oldukça zordur, insan çok sevdiğine mantıklı davrandığını düşünürken en güçlü ezici kuvvet olur, bilmeden üzer yıkar.
Kişi ne kadar ezik duruyorsa o kadar ezici potansiyele sahip olduğunu örtmek için tevazu gösterir.
Bundan denir aşırı tevazu kibirdendir.
Yaşadığı zorluğun sorunun çözümünü arayan akıl sahibi birey ezilme sebebini sorgular.
Ezenin kendi içinde barınan ebeveyn olduğunu görme istidadına sahipse o an da otomatik çözülmeyi yaşar.
Bu kuantum alanda bilginin kayıt olduğu madde halinden, hologramik yani ruhsal alanda saydamlaşıp katı halden uçucu gaz haline geçmesine izin vermektir.
Doğal seleksiyon.
Özden olmayanın ayıklanma halidir bu.
Aşk içinde yaratılmış insan niye ezmeye programlasın ki, huzurla dans eden varlığını.
Özvarlığına ulaşamadıysa programlanır bağlı olduğu topluluk şartlarınca.
En zor çözüm sevdiği kıymet verdiği çocuğuna eşine akıl veriyorum öğretiyorum derken aşırılığın dengeyi bozduğunu göremezken suçluluk yüklediğini bilmemek.
Tamamen ilişkiyi zedeleyen bitiren unsur budur.
Sen bilemezsin ben bilirim.
Özdoğaya saygı yoksunluğu.
Okuma faktörü algıyı açar bakışı genişletir.
