Bazen öyle hayatlar yaşıyoruz ki;bu ne diyorsun , nerden çıktı bu duygu yazdığım bu değildi, derken bakıyorsun ki ;yazdın hemde ayrıntısıyla.Bazende senin adına sandıklarda kitliyorlar duyguları, sevdaları, hapis oluyorsun bilmeden.Bilen biri var şükür ,büyük resmin yaratıcısı asıl kaynak .Bende saldım, nehire kapıldım , yol belliyse akışa direnmenin anlamı ne?
Yaşamam gerekene direnmek yıllarımı aldıysa ,kime neye bu inat.Kaç günlük ömür neye paha biçiyorsun ,,ertelediğin ne.
Oyalanma karış diyor hayat ,duygularını yaşa.Sal yüreğini gelene hoşgeldin, gidene elveda.
Acabalar ile geçen ömrün hesabı nerde veriliyor?Karar senin idi ve halada senin !duy!..sadece duy iç sesini gelen senden, bil tadına var.
PİŞMANLIKLA ,keşkelerle geçen ömrün inadına yaşa, sana sunulan hayatı.Yaşayacaksın zaten, istemiyorum desen bile.Kurulmuş düzen ,sen bilmeden .Güven ! sadece GÜVEN uzanan ele ,sana gelen meleğe,güvendiğin gibi yaradana.
Alışkanlık olmuşken acı çekmek ,mutluluğuda geldiğinde tanımıyorsun.Ürkek çocuğa uzatılan çikolata misali, duydum evet güzelmiş tadı, acaba yesem mi;acımı ki diyorsun.Uzanan elllerden duyduğun korku bu oysa, güvenilmiyecek ellerden aldığını sandığın ,oysa uzandığında avucuna bile düşmeyeni kavramanın verdiği boşluğun acısı.
Güven hayata ,artık bahar geldi .Yazdıklarını yaşadığın bir alemdesin MELEKLER her yanında koruyor seni ,korkma düşsende seni tutmaya hazır senin meleğin.Atla boşluğa atla, birkere istemediğini yap ,olmaz dediğini , bilki olması gereken hepte buydu.
AMA
ASLA
ACABA
Nereye kadar?
AN
Yaşaman gereken AN
1
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder